Update 7 maart 2011

Vrijdag 25 februari mochten we dan eindelijk naar het Sauerland. Een aantal keren ging dit reisje niet door maar nu leek het er toch van te komen. Het Sauerland is onze favoriete bestemming om even een paar dagen lekker uit te waaien en tot elkaar te komen. Goeie hotels, lekker eten en een hele andere omgeving op nog geen 300 kilometer van ons huis verwijderd.
We besloten lekker op tijd richting Duitsland te rijden. Nog even tanken en dan richting die Autobahn! Zoals verwacht is het best druk onderweg want half Nederland heeft besloten richting de Alpenlanden  te moeten vertrekken om de lange latten onder te binden. Ondanks de drukte kunnen we overal lekker doorrijden en zijn we al snel in de buurt van het Sauerland. Ook deze bestemming schijnt aardig in trek bij onze medelanders te zijn want we komen meer Nederlandse dan Duitse kentekenplaaten tegen.
Na een reis van ca. 2 1/2 uur zijn we in Winterberg. Het is leuk om te zien dat hier de pistes nog vol sneeuw liggen. Het gebied er om heen is sneeuwvrij maar de sneeuwkanonnen hebben goed hun werk gedaan. Voordat we naar Winterberg gaan besluiten we dat we eerst onze spullen in het hotel willen leggen en onze kamer alvast willen bekijken.
Het hotel dat we al eens eerder langs de weg hebben zien liggen bereiken we zonder moeite. Er staan al aardig wat Nederlandse kentekens voor de deur en meestal is dat een goed teken. Niet in dit geval. Voor de deur lagen in een hoek een stapel met oude matrassen naast een rolcontainer waar een aantal kapotte stoeltjes tegenaan waren gezet. Dit belooft wat! We lopen de trap op en openen de wat stroef te openen deur. Via een halletje komen we in een soort van restaurantgedeelte dat later bleek de ontbijtruimte te zijn. We lopen naar een soort van bar die ook dienst deed als een soort van receptie.
winterbergpiste
Na een paar minuten kwam er een vriendelijke Duitse dame die vroeg of we gereserveerd hadden. Ze liep hierna naar achteren om de reservering te zoeken. Paula en ik konden elkaar alleen maar aankijken en zonder woorden begrepen we van elkaar dat dit niet hetgeen was dat we verwacht hadden!
Na enige tijd kwam de dame terug en ging ons voor naar onze kamer. De kamer was geupgraded naar een appartement dus we hadden hoge verwachtingen. Toch werden deze al minder toen we de trap opliepen en de muffe lucht van een niet al te schone vloerbedekking onze neus bereikte. De deur naar de kamer ging openen en we kwamen in een kleine woonkamer. Hiernaast was de “slaapkamer” of beter gezegd: de slaapkast. Daarachter was weer de badkamer. Omdat de ruimten gescheiden waren werd dit een appartement genoemd. Toch hadden Paula en ik er hele andere gedachten bij.
De dame liet ons alleen en we moesten deze ervaring even laten bezinken! We besloten ons weekend er niet door te laten vergallen en gingen richting Winterberg om daar even te winkelen. Onderweg besloten we dat we niet heel veel tijd in het hotel zouden doorbrengen. Het avondeten zouden we er sowieso niet nuttigen.
In Winterberg is het gezellig druk met alle Nederlanders! We drinken lekker een kopje warme chocolademelk en eten er een broodje bij. Na de lunch kijken we nog even bij wat winkeltjes. Hierna rijden we naar een skipiste en zien daar ook een leuk restaurantje. Hier gaan we vanavond eten. Zo gezegd zo gedaan. Het eten smaakt ons prima en de sfeer is gelaxed en gezellig.
winterbergrestaurant


Bij terugkomst op onze kamer openen we een biertje en kaarten nog wat waarna we toch, onvermijdelijk ons bed in moeten. We slapen onverwacht goed!
De volgende morgen genieten we van een goed georganiseerd ontbijt. Gelukkig is dit wel goed maar aan de andere kant: wat kan er nou mis gaan met een ontbijt?! Er zijn best veel Nederlandse gasten en we vragen ons af of deze mensen hier ooit nog terug gaan komen: wij in ieder geval niet! Na het ontbijt vertrekken we richting Korbach. Het is zo’n 45 minuten rijden. We parkeren de auto in de parkeergarage en  beginnen Paula’s quest naar een paar nieuwe Ecco schoenen. Helaas lukt dit niet maar we drinken wel lekker een kopje koffie.
’s Middags rijden we weer richitng Bad Berleburg. Hier drinken we lekker een kop koffie en winkelen wat. Op de weg er heen rijden we door Girkhausen. Hier ging ik al met mijn ouders en zus op vakantie toen ik Paula nog niet kende. Later zijn we er samen ook nog regelmatig geweest. Eigenlijk ligt een groot gedeelte van mijn jeugdherinneringen hier en dat waren zeker de beste!
In de avond besluiten we weer naar het leuke restaurant te gaan. Ook vanavond voldoen ze weer aan de verwachting! We genieten van een lekkere maaltijd. Ook kaarten we vanavond nog een beetje en beseffen dat ons weekendje er weer bijna opzit.
biertjepaula
Zondagmorgen zitten we al om 8:15 uur aan het ontbijt. We vinden dat we maar vroeg moeten vertrekken en zien het niet zitten om hier nog langer te verblijven!. Na het ontbijt rekenen we nog even af, althans moeten we nog 8 euro aan toeristenbelasting betalen want het verblijf hadden we gekregen van mijn schoonouders.
Tegen 12:30 uur waren we bij de Makro. Deze was op zondag geopend. Paula wilde hier haar quest naar de Ecco schoenen voortzetten maar ook hier kon ze niet slagen! Dan maar naar huis. Het weekend was heerlijk en dit, ondanks de slechte kwaliteit van het hotel!
Maandagmorgen was ik nog lekker vrij. Ook Paula is vrij maar toch moeten we vroeg de deur uit. We hebben een afspraak bij Mia voor acupunctuur. Altijd een crime om er te komen maar we zijn er precies op tijd. ’s Middags moest ik werken. Altijd raar zo’n halve dag: net niet vrij en net niet werken!
Dinsdagavond hadden we Noorse les. Erg pittig! De les liep zelfs uit tot ca. 22:30 uur en het kostte ons beide behoorlijk wat moeite om de gedachten erbij te houden.
Het afgelopen weekend was ik vrij en natuurlijk moest Paula werken! Gezellig! Het weekend heb ik dan ook vrij weinig gedaan. Paula is goed druk geweest. Elke ochtend moest ze er om half zes uit! Wel lief dat ze mij liet liggen.
Zaterdagmiddag, toen Paula thuis kwam, kleedde ze zich even om waarna we richting Dordrecht gingen. We hadden een afspraak met Miranda en Ella. het was erg gezellig maar tegen 22:00 uur werden we de deur uit gezet! Miranda vond dat we naar huis moesten. Paula moest tenslotte al weer om 05:30uur het bed uit. Kijk: goede vrienden vertellen ook wanneer je moet vertrekken!
Zondagavond zijn we naar Danny en Tanja geweest. Dit was erg gezellig. Boris, hun 1 jarige Duitse staander was erg aanwezig! Heerlijk zo’n jonge hond!! Hij doet ons echt aan Lloyd denken!
Deze maand is het al weer bijna een jaar geleden dat we afscheid van onze vriend Lloyd hebben moeten nemen. We missen hem nog steeds maar krijgen ook steeds meer behoefte aan een andere hond. Drie weken geleden lazen we al een advertentie over een Grote Munsterlander op een herplaatsingslijst. Hij heet Fred. Deze hond besprak ik met onze vriendin Wilma. “Waarom zou je niet eens bellen?”; zei zij! Ja, waarom niet!?
Vanavond hebben we dat dan ook gedaan. Paula belde en kreeg een dame te spreken over Fred. Helaas zijn er al twee andere gegadigden maar de dame wist het nog niet helemaal zeker of dit door zou gaan. Nu staan wij dus op een soort van “herplaatsingslijst”! We houden jullie op hoogte!!