Update 16 oktober 2010

De vakantie lijkt inmiddels al weer een eeuwigheid geleden! De laatste twee weken zijn we dan ook bezig geweest om weer in ons “normale” ritme te komen.
Zoals jullie hebben kunnen lezen op ons vakantieweblog kwamen wij vrijdag 1 oktober, in de nacht, thuis. We hadden een behoorlijk lange rit achter de rug en het rijden met een defecte versnellingsbak is dan zeker geen pretje. Nadat we wat spulletjes uit de caravan hadden gehaald zodat we de volgende dag in ieder geval kleding in huis hadden, hebben we onszelf eerst maar eens op een kopje koffie getrakteerd. Het was dan ook tegen half drie, drie uur voordat we in bed lagen.
Vrijdagmorgen, na een veel te korte nachtrust, werden we al rond 8 uur wakker. We wilden met de auto naar de garage en stonden rond 10 uur, half 11 klaar om te gaan vertrekken. Net toen we de deur uit wilden zagen we Sabine aan komen rijden. Gezellig!

Natuurlijk hadden we genoeg met Sabine te bepraten en onder het genot van een kopje koffie (die wij hard nodig hadden!) zaten we lekker te kletsen totdat Sabine opeens in een soort paniek reaktie opstond omdat ze er achter kwam dat ze al bijna te laat was met het ophalen van de kids! Het bezoekje werd dan ook abrupt afgebroken en half rennend en zwaaiend ging ze naar haar auto. Smile

Omdat het inmiddels al bijna kwart voor twaalf was besloten wij om ook maar snel te vertrekken naar de garage. Bij de garage liep het niet helemaal zoals gehoopt!

De werkplaatschef stond ons op nogal afstandelijke manier te woord. Ik gaf aan dat onze versnellingsbak niet in orde was. Hij gaf aan dat deze er dan onderuit moest om te beoordelen wat er aan de hand was. Maar omdat dit vorig jaar ook al was gebeurd en ik van menig was (en ben) dat dit het zelfde probleem was dat toen niet goed opgelost is, vroeg ik hem om eerst een uitspraak te doen over de kosten en wie dan die kosten zou gaan betalen. Op deze vraag werd gereageerd met een opmerking over het feit dat we waren doorgereden vanuit Noorwegen en het feit dat de garantie, voor de vorige reparatie, 12 maanden was en dus al met 2 (!!!) maanden was verstreken!

Paula en ik kregen het gevoel dat we niet echt serieus genomen werden en stonden door zijn gedrag inmiddels op ontploffen! Nog redelijk netjes wees ik de medewerker erop dat ik al eerder had aangegeven dat de versnellingsbak niet naar behoren werkte. De oplossing was toen een foam in de versnellingsbak. Na mijn mening kon het dus ook zo zijn dat deze foam het bestaande probleem heeft gecamoufleerd. Het doorrijden vanuit Noorwegen is slechts een aanname om het probleem bij ons te houden!
Toen werden opeens de garantiebepalingen m.b.t. de vorige reparatie de inzet! Met zijn woorden: “zwart wit gezien is de garantie op de vorige reparatie verstreken. Deze is namelijk 12 maanden!”. Dit herhaalde hij meerder keren waarop Paula reageerde dat het eens tijd werd dat hij wellicht eens moest gaan denken in grijstinten in plaats van zwart, wit. De sfeer werd er dus niet echt beter op. Na zo’n discussie van ca 15 minuten werd het tijd tot iets concreets te komen. Dat vond hij moeilijk! Uiteindelijk stelde hij voor om een proefrit te laten maken en door een monteur te laten beoordelen wat er aan de hand was. Hierop gaf ik aan dat dat prima was maar dat ik eerst een uitspraak over de eventuele kosten wilde. “Prima”, stemde hij toen in. Omdat het net pauze tijd was kon dit niet meteen en kregen wij een leenauto mee. Een “prachtig” busje met een imperial op het dak: de klussenbus! Maar goed; we hebben een set wielen! Met de belofte dat we die dag, vrijdag, teruggebeld zouden worden vertrokken we.
leenauto
Vrijdagmiddag heeft Paula nog de caravan leeg geruimd maar ik moet bekennen dat ik weinig meer heb gedaan. Natuurlijk waren we vrijdagavond aardig moe. Een rit van ca. 1500 km aan een stuk met de “stres” van een defecte versnellingsbak, een veel te korte nachtrust en “gevecht” bij de garage gaat je niet in je koude kleren zitten.
Zaterdagmorgen konden we niet al te lang blijven liggen. De boodschappen, die we al via internet in Noorwegen hadden besteld, zouden worden bezorgd. Heerlijk! Zonder de deur uit te moeten alle weekboodschappen in huis.  Natuurlijk moesten we nog het nodige in de caravan doen, wassen draaien en meer van die “na-vakantie” activiteiten. Rond 15:00 uur rijden we naar Velp waar mijn ouders wonen. We hebben daar afgesproken om ons vakantieverhaal te vertellen. Ook Monique, mijn zus, zal komen en samen gaan we gezellig een pannenkoek in Ede eten. Ook mijn zus is net weer begonnen na drie weken vakantie en kan ons al een beetje voorbereiden om de aanstaande “betaalde vakantie”. (zo gaan we voortaan ons werk noemen).
Eerst drinken we gezellig wat en met het “gezinnetje” in een auto gepropt vertrekken we rond 18:00 uur naar Ede.  Altijd leuk om even een pannenkoek te eten. Na het eten rijden we natuurlijk weer mee naar mijn ouders. Monique blijft bij ons logeren waardoor het toch weer een late avond wordt.
Zondagmorgen hebben we lekker de tijd om met mijn zus gezellig bij te kletsen. Pas rond 15:00 uur vertrekt ze weer en gaan wij naar mijn schoonouders. Ook hier moeten we natuurlijk even ons verhaal komen vertellen. We eten lekker mosselen en het is reuze gezellig. Toch is het dan ook gelijk het einde van de vakantie. Maandag moeten we namelijk gewoon weer aan het werk.
Maandag staat de wekker op half 6! Ja, we zijn er weer. Paula moet al om half zeven de deur uit en ik sta ook maar op. Gelukkig heb ik maar een half dagje te werken en kan het lekker rustig aan doen. Ook zit ik nog steeds te wachten op een telefoontje van de garage. Deze krijg ik als ik al op mijn werk ben.
Natuurlijk vraag ik waarom ik pas vandaag gebeld wordt en niet vrijdag, zoals afgesproken. Ik krijg als antwoord dat het vrijdag “te druk” was om te bellen en dat we tenslotte ook “zo binnen waren komen lopen”! Ik gaf aan dat ik dit geen afspraken vond en zeker een slecht excuus.  Meteen daarop begon de medewerker weer over ons doorrijden vanuit Noorwegen en dat dat wel eens de oorzaak van het probleem zou kunnen zijn of in ieder geval het probleem verergerd heeft. Daarbij kwam dat er nog steeds niet was gekeken naar de versnellingsbak en dat de medewerker mij dus nog steeds niets zinnigs kon vertellen over de kosten. Eigenlijk waren we weer op het zelfde punt als vrijdag aanbeland. Toen vroeg ik naar zijn leidinggevende omdat wij er toch niet uit zouden komen. Deze was niet aanwezig en zou toch ook eerst willen weten wat de  schade zou zijn. Ik zei dat de leidinggevende mij maar moest bellen maar volgens hem zou dit donderdag pas worden omdat de leidinggevende op congres was. Geen probleem! Eerst de leidinggevende spreken en dan pas eventueel actie.
Dinsdag hadden we Noorse les maar daar kwam weinig van. Onder het genot van een kop koffie en een lefse hebben we eigenlijk alleen gesproken over de vakantie.
Donderdagmiddag kreeg ik een telefoontje van de bedrijfsleider van mijn garage. Dit was een prima gesprek. De bedrijfsleider begon met het aangeven dat het heel vervelend was dat we met een defecte auto zaten en dat dit eventueel het gevolg zou kunnen zijn van de vorige reparatie. Daarbij gaf hij aan dat de bak er onderuit moest om een oordeel te kunnen vellen en een uitspraak te kunnen doen. Verder vroeg hij of de leenauto beviel en of ik daar mee vooruit kon. Ik gaf aan dat de auto prima was en dat ik zijn beloofde telefoontje af zou wachten. Ondertussen had ik al contact met mijn rechtsbijstandsverzekering gehad en een “ingebrekestellings brief” klaar staan om te verzenden.
Het weekend moest Paula werken. Ik besloot om zaterdag even langs mijn ouders te rijden. Ik moest namelijk nog wat spulletjes langsbrengen. Tegen 12:30 uur ging ik weer naar huis waar ik de middag lekker op de bank ben gaan liggen om zo mijn hoofdpijn te verzachten. Zondag heb ik eerst lekker uitgeslapen. Paula moest natuurlijk weer vroeg naar haar werk maar ik kon nog even terug het bed in. In de middag ben ik even langs mijn schoonouders geweest. Ik moest nog even een usb stick met foto’s langsbrengen. Het was heel gezellig maar ik wilde thuis nog even wat doen voordat Paula thuis zou komen.
Vorige week had ik twee vergaderingen in de ochtend. Dat was weer extra vroeg de deur uit! Het valt toch weer tegen hoor al die files en drukte! Net een maandje zonder file rondgereden in Noorwegen en meer dan 10.000 km afgelegd zonder noemenswaardige vertraging en nu doe ik weer een uur over nog geen 20 km!!
Gisteren, vrijdagmiddag, kreeg ik eindelijk weer een telefoontje van de garage. Na mijn mening aan de late kant omdat er vorige week werd verteld dat de auto gepland stond aan het begin van de week. Maar goed; we zijn inmiddels al iets gewend. Het was deze keer weer de medewerker die ik al eerder gesproken heb. Hij hield een heel verhaal over verhalen van de kosten bij Nissan (wat niet kon) maar uiteindelijk vertelde hij dat de garage de versnellingsbak gaat repareren op kosten van de garage! De lagers waren wederom beschadigd en dit, zo moest hij nu toegeven, was hetzelfde als 14 maanden geleden. Het duurt nog wel een week voordat ik de auto kan halen maar we zijn blij met de uitkomst! Het was een gevecht maar meer dan de moeite waard!
Ook zijn we vrijdagavond nog gezellig bij Michiel en Miranda geweest. We zouden daar gezellig gaan eten. Dit werd iets later dan verwacht omdat het heel erg druk rond Nijmegen en Arnhem was. Ik vertrok 17:00 uur vanaf ons kantoor op Dukenburg en ik was 18:30 uur thuis in Huissen!! Snel onder de douche en om 18:45 uur naar Michiel en Miranda. Ze hebben nu een tweede hond, een Epagneul Bleu de Picardi, een heel leuk lief hondje! Na een lekker en gezellig etentje gingen we rond half twaalf naar huis. Paula moet vandaag weer werken dus de wekker liep om half 6 weer af. Ja, we zitten weer helemaal in het ritme!!
Iedereen een gezellig, leuk weekend!!