Update 16 november 2008

Na een druk weekend was het deze week moeilijk starten met de nieuwe werkweek. Dinsdag vond ik de week eigenlijk al weer veel te lang duren maar helaas moest ik toen nog een paar dagen.

Donderdagavond moest ik werken en in mijn pauze ging mijn mobieltje af. Het was mijn vader maar omdat ik in een restaurant zat nam ik niet op. Een half uurtje later, toen ik inmiddels weer op de bank aanwezig was besloot ik mijn vader terug te bellen. Het komt namelijk zelden voor dat hij belt dus is vroeg me af wat er aan de hand was.

Mijn vader meldde me dat mijn moeder tijdens het winkelen was gevallen. Bij de val had ze haar heup gebroken en nu lag ze in het ziekenhuis. Dat was wel even schikken. Eerst dacht ik: “ik ga morgen wel even langs” maar na een half uurtje kreeg ik toch het gevoel even naar het ziekenhuis te moeten. Mijn vader klonk namelijk nogal in de war en waarschijnlijk kon hij wel wat ondersteuning gebruiken.

Gelukkig waren mijn collega’s zo behulpzaam dat ik mijn laatste afspraak bij iemand anders mocht indelen. Hierdoor kon ik een 45 minuten eerder weg waardoor ik nog net naar het ziekenhuis kon.

In het ziekenhuis trof ik mijn moeder alleen op een kamertje aan. Ze had morfine gehad en de pijn viel hierdoor wel te verdragen. Mijn vader was op dat moment aan het heen en weer rijden om allerlei spulletje te verzamelen zoals toiletspullen en pyjama’s. 

Mijn moeder was vooral bezig met allerlei dingen op te noemen die nu niet meer door konden gaan zoals het staan achter een standje op de kerstmarkt.  Tegen 20:00 uur kwamen Paula en mijn vader in het ziekenhuis en een half uurtje later zijn we vertrokken. 

Vrijdagmorgen stonden we al redelijk vroeg op. Ik ben vrij en we krijgen vandaag een hond te logeren: Kalou. Kalou is een grote Zwitserse sennerhond van vrienden van ons. Dit komt nu mijn moeder in het ziekenhuis ligt wat lastig uit maar met wat improviseren moet het allemaal lukken. Om tien uur komen Miranda en Michiel Kalou brengen. Ze heeft het meteen naar haar zin en zelfs als Miranda en Michiel vertrekken merk je niks aan haar. 

Tegen 13:00 uur gaan we met de honden lekker een stuk lopen. We besluiten met 2 auto’s te gaan omdat ik ook nog even voor een nieuw pak moet kijken en de honden niet in een auto kunnen achterblijven. Gelukkig slaag ik meteen voor een pak, een paar overhemden en 2 stropdassen.

Zaterdag moet ik helaas werken. De bezetting is mager; we zijn maar met vier collega’s. Gelukkig komen al mijn afspraken en gaat de dag redelijk snel. Ik heb mijn zus beloofd haar van het station op te halen dus ik hoop dat ik een beetje bijtijds kan vertrekken. Dit is gelukkig geen probleem en op tijd sta ik in Arnhem bij het station. 

Omdat Monique in Utrecht woont kan ze natuurlijk niet iedere dag op en neer om even bij onze moeder langs te gaan. Vandaag lukt het gelukkig wel en blijft ze even een hapje eten. Als ik met haar bij ons thuis kom zijn net Miranda en Michiel aangekomen om Kalou weer op te halen. We drinken met z’n alle een kopje koffie waarna ik snel een frietje ga halen. We moeten namelijk om 18 uur 30 weer in het ziekenhuis zijn. 

Het bezoekuur is zo voorbij en gelukkig gaat het redelijk goed met onze moeder. We brengen Monique weer naar het station en gaan naar huis waar we nogal moe op de bank ploffen!