Update 12 oktober 2009

De week begint maandag met een raar “onderbuikgevoel”.┬á Letterlijk want de last van mijn buik blijft. Dinsdag ga ik toch vol goede moed naar mijn werk maar of dit de juiste beslissing was? Nee, eigenlijk niet want de hele dag loop ik met krampgevoelens en voel mezelf koortsachtig. Het duurt dan ook een “eeuwigheid” voordat de dag voorbij is. Eindelijk mag ik naar huis. Er is kermis in Nijmegen waardoor de bus vanaf een andere plek vertrekt. Nou, dit verloopt niet helemaal vlekkenloos en ik kan je verzekeren dat het niet prettig is, als je je toch al ziek voelt, te moeten wachten totdat je eindelijk een bus richting huis hebt. Ik ben dan ook pas zo rond half zeven thuis.
Woensdagmorgen wordt ik wakker met nog steeds dat vervelende gevoel. Ik besluit na het nodige wikken en wegen om me ziek te melden. Paula heeft in de ochtend een gesprek op haar werk en we zijn natuurlijk benieuwd wat hier uitkomt. Tegen half 11 krijg ik een telefoontje. Het is nog wat onduidelijk maar een ding is wel duidelijk; onze vakantie in december gaat niet door. Dat is balen. Wat een onzin maar helaas niets tegen te doen. We hadden ons hier zo op verheugd: alles was geboekt en betaald: wat een strop!
De rest van de week besluit ik me ziek te melden maar gelukkig gaat het vrijdag al weer wat beter. De krampen blijven maar het koortsgevoel wordt gelukkig een stuk minder. Tegen 11 uur krijgen we bezoek van Nienke. Paula had eerst bij haar afgesproken maar omdat ik ziek thuis zit werd de afspraak verzet naar ons huis. Het was reuze gezellig en tegen half een kwamen ook de ouders van Paula even binnenvallen. Ze hadden wat boodschapjes uit Duitsland voor ons meegenomen. De lunch hebben we samen met Nienke en haar dochter Lindy genuttigd. Lindy zat nog op school en moest tussendoor even worden opgehaald. Ze had lekker gebakjes meegenomen maar naar de lunch had niemand daar zin in. Twee werden er voor Paula en mij achter gelaten en de rest ging lekker mee naar huis. Het was een gezellige ochtend.
Rond een uurtje of half vier werd er weer aangebeld. Mijn ouders stonden voor de deur. Ze wilden wel even kijken hoe het met hun zieke zoon ging. Nou, gelukkig een stuk beter!
Zaterdag hadden we de tijd aan onszelf. De wekker mocht uit en we konden dus lekker blijven liggen. Toch waren we tegen half negen het bed al weer uit. Uitslapen blijkt niet echt iets voor ons te zijn en maar goed ook want Paula moet maandag weer voor het eerst gaan werken! Haar dienst begint dan om 7 uur en we moeten dan om half 6, kwart voor zes op! Nu nog niet; dus we nemen het er even van. Rond 16:00 uur hebben we een afspraak met Sabine en Francis. We gaan gezellig eten bij Mangerie Mathizz in Huissen. Dit is een nieuw restaurant en is gevestigd op de lokatie waar Paula en ik onze bruiloft hebben gevierd. De entourage is behoorlijk veranderd en ziet er goed uit. We worden hartelijk ontvangen en de sfeer is relaxed. Het restaurant biedt een “Proeverij Menu”. Elke gang bestaat dan uit 3 a 4 kleine gerechten. Het smaakt prima en ziet er heel goed uit. We genieten alle vier van een smaakvolle en vooral super gezellige avond. Tegen half elf zijn we uitgegeten en gaan we nog gezellig naborrelen bij ons thuis.
Zondagmorgen mogen we weer uitslapenl. Dit lukt Paula niet echt maar ik houd het tot tien uur vol. Na een goed ontbijt en nog wat luieren op de bank besluiten we richting Bemmel te rijden om met Lloyd te gaan wandelen. Hij moet even goed uit want tegen 16:00 uur hebben we wederom een eetafspraak. Deze keer bij de ouders van Paula. Ze hebben ons uitgenodigd om mosselen te komen eten. De mosselen smaken uitstekend en het is reuze gezellig. We maken het alleen niet laat omdat Paula om half zes al weer op moet. Tenslotte is maandag haar eerste werkdag na lange tijd.
Vanmorgen ging de wekker om 05:32 uur! Dat is wennen. Paula moet eruit maar ik sta ook maar op. Paula is behoorlijk zenuwachtig voor haar eerste dag. We hebben gelukkig nog tijd om samen even een kopje koffie te drinken voordat ze om half zeven de deur uit moet. Ook ik moet weer wennen want ik moet al vroeg Lloyd uitlaten. Ik moet tenslotte ook werken. Lloyd vindt het allemaal wat vreemd en weet niet of hij boven in de kamer of beneden in de slaapkamer moet gaan liggen. Uiteindelijk besluit hij het rustig af te wachten en in de woonkamer te gaan liggen. Rond kwart over acht vertrek ik terwijl Lloyd me halfslapend nakijkt.
Om tien over elf zie ik op mijn mobiel dat Paula heeft gebeld. Snel bel ik terug en ben blij om te horen dat ze het de eerste dag zo goed heeft gehad. Gelukkig maar!! ’s Avonds nemen we nog even contac op met de locale hondenuitlaatservice. Dit doen we via hun site. Nog geen half uurtje later krijgen we een belletje. We maken een afspraak voor een intake gesprek. Mijn vader, die LLoyd altijd uitliet, kan namelijk niet meer op de donderdag en we moeten dus snel een altenatief vinden. We zijn benieuwd want woensdagavond komt de uitlaatservice al langs voor het gesprek.