18 juni 2013

 Ja, hoe boei je je bloglezers? Met leuke, dynamische verhalen. Iets herkenbaars, iets leerzaams, iets om over na te denken of misschien wel iets om over te lachen……. Nou, het is me vandaag dan weer niet gelukt om een blogwaardig verhaal te schrijven.

Nee, het wordt een verhaaltje dat onze rustige vakantiedag hier in Hedmark, Noorwegen samenvat. Ben je nog niet afgehaakt, lees dan hier over onze 4e vakantiedag.
Vanmorgen waren we rond zes uur wakker. Lars vond dat helemaal prima maar wij waren nog niet echt aan de dag toe en besloten ons nog even om te draaien. Tegen de verwachting in lukte het ons om toch nog tot half negen te blijven liggen. Het zonnetje doet al aardig haar best om de wolken te verdrijven maar het blijft desondanks nog best koel.
Pas als Paula Lars heeft uitgelaten en ik de caravan aan kant heb, zet de zon echt door en kunnen we lekker buiten aan de koffie en later het ontbijt.
Zoals vaker hebben we voor vandaag geen plannen. De eerste vakantiedagen gebruiken we dan ook meestal om even lekker tot rust te komen. Zo tegen de middag pakken we wat te drinken en eten voor onderweg mee en rijden richting Rena. We willen een toertje maken. Onderweg doen we goed ons best om een eland te spotten maar het wil weer niet lukken. Misschien zijn ze wel allemaal tijdens het jachtseizoen gevlucht naar een subtropisch paradijs! Ons zou het niks verbazen. We vinden in ieder geval de overdaad aan waarschuwingsborden t.o.v. het daadwerkelijke aantal elanden, dat je te zien krijgt, in geen verhouding staan. Het is volgens ons een zichzelf goed betalende toeristenstunt šŸ˜‰
We rijden zelfs, met gevaar voor eigen leven, een hele steile weg in die enkel bestaat uit losliggende stenen. Onderweg verwijdert Paula zelfs nog een, over de weg gevallen, boom! De weg brengt ons naar ongekende hoogte maar het spotten van elanden blijft helaas uit. 
We besluiten om terug te gaan naar de camping. Weer gewoon op de stoel met een boekje en iets te drinken. Vakantie; wat een avontuur!