14 augustus 2013

Het waren, zijn stessvolle tijden!

Een kleine twee weken geleden kregen we het bericht dat het iets minder met mijn vader ging. In die zin; hij was weer iets slechter ter been en had niet veel energie.

In eerste instantie dachten we hier niet veel bij. Het was tenslotten ruim in de 30 graden en iedereen deed het een stuk rustiger aan totdat ik vorige week donderdagnacht om 00:30 uur een telefoontje van mijn moeder kreeg. Ze was behoorlijk gestresst en vertelde dat mijn vader was gevallen in de badkamer en dat de portier hem niet meer op de been kreeg. Of ik wilde komen.

Ongeveer 15 minuten later stond ik met een slaperige kop in Velp en trof mijn vader liggend naast het toilet aan. De portier had inmiddels de dokterspost gebeld en vertelde dat ze onderweg waren. Na enige tijd kwam er een noodarts en broeder om de situatie te beoordelen. Snel kwamen ze tot de bizarre conclusie dat het zijn Parkinson was in combinatie met de hitte.
Ik kon hier niks mee omdat mijn vader wel Parkinsonachtige verschijnselen heeft maar dit zeker niet de veroorzaker was voor de huidige situatie. Na wat aandringen werd uiteindelijk dan ook de temperatuur van mijn vader opgenomen en wat bleek: hij had een hoge koorts. Uiteindelijk werden ook de longen beluisterd en kwam de arts tot de conclusie dat mijn vader een longontsteking moest hebben.
Met een recept voor de nachtapotheek ging ik antibiotica halen. En met 2 dagen moest er dan wel verbetering in zitten volgens de arts. Wel moesten we de volgende dag onze eigen arts bellen zodat zij langs kon komen om de situatie nogmaals te beoordelen.

Tegen 03:00 uur ging ik weer naar huis om daarna om 06:15 weer wakker gebeld te worden. Het belooft een heftig weekend te worden.

In de komende dagen is er geen arts bereidt om bij mijn vader langs te komen en ondanks de verslechterende situatie waarbij hij ijlt en dus waarschijnlijk een delier heeft, wordt hij aan zijn lot overgelaten.

Gelukkig is er maandag een doortastende dame van de thuiszorg die actie onderneemt en er uiteindelijk voor zorgt dat er een ambulance komt er een spoedopname volgt.

Ik word dan ook gebeld en om half tien zit ik, samen met mijn moeder, in het ziekenhuis. De onderzoeken duren lang en uiteindelijk wordt mijn vader om 18:15 naar de mediumcare afdeling gebracht!

Inmiddels ligt hij op een andere afdeling maar het is nog niet bekend wanneer hij het ziekenhuis uitkomt. Het virus, waarvan de oorzaak nog steeds  niet bekend is en waarvan ze nog steeds niet weten welk virus het is, is wel op zijn retour maar toch is mijn vader nog steeds behoorlijk in de war.

Naast alle stress rond mijn vader is ook nog eens bekend geworden dat er bij de Rabobank zo’n 8000 mensen moeten vertrekken!  Natuurlijk heeft dat invloed op onze afdeling waar bijna de helft van de bezetting zal moeten gaan verdwijnen. Niet duidelijk is welke collega’s het betreft. Dit horen we tussen half september en half oktober. Het heeft wel de nodige invloed op de afdeling. Iedereen is er mee bezig. Moet ik verder kijken of……?

Met Paula haar pijnlijke heup gaat het, ondanks dat de osteopaat heeft aangegeven dat hij vooruitgang ziet, niet zo goed. Ze heeft dagelijks pijn en het belemmert haar behoorlijk. Maar ondanks de pijn zet ze door; typisch Paula!

De dagen bestaan op het ogenblik uit werken, ziekenhuisbezoek, en slapen. Het is dan ook een leuk vooruitzicht dat we een leuk appartementje hebben geboekt voor een korte vakantie in Oostenrijk. Het duurt nog even maar is wel iets positiefs om naar uit te kijken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *