2 augustus 2013

Wat kan het raar lopen!

Zo’n drie weken geleden schreef ik dat mijn vader in het ziekenhuis was opgenomen. Inmiddels is hij overleden! Donderdagmorgen 29 augustus om 6:15 uur sliep hij rustig in.

We wisten dat hij een infectie had maar dat deze niet te bedwingen bleek te zijn, dat hadden wij nooit verwacht! Het leek er, na het bericht dat het ziekenhuis niet wist hoe ze verder moesten behandelen, zelfs even op dat hij wat opknapte. Hij had namelijk net een nieuw antibiotica gekregen en dit leek aan te slaan.

Na dagen geen contact konden we zelfs weer een beetje met hem praten. Hij gaf aan dat hij zich best lekker voelde. Op de vraag: “hoe gaat ie pa?” gaf hij zijn standaard antwoord: “lekker!” Een dag later ging het al minder en toen ik hem ’s avonds zag tijdens het bezoek, vond ik hem er slecht uitzien. Hij was niet aanspreekbaar en behoorlijk onrustig. Ik dacht dat hij vermoeid was van het bezoek van de middag en heb hem toen na 30 minuten maar met rust gelaten.

De volgende morgen, net na het afgaan van de wekker, ging om 6:28 uur mijn mobieltje. Het ziekenhuis. “Uw vader is om 6:15 uur overleden, gecondoleerd”. De tijd stond even stil terwijl mijn hoofd op hol sloeg!

Het bericht kwam, toen ik bij mijn moeder was, natuurlijk hard aan! Daarna ging alles in een soort van door mist omhulde stroomversnelling!

Nu, 2 dagen voor de crematie, lijkt alles geregeld.Toch komen er nog steeds nieuwe dingen bij die we zijn vergeten. Iedereen is moe, moe van de emoties en moe van alles wat er zo geregeld moet worden. En dan.., straks, na de crematie dan, dan zal er, na weken van ziekenhuisbezoek en het regelen van de crematie een stilte vallen………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *